السلام علیک یا رقیه بنت الحسین (س)

 باز جغد غم به قلبم خانه کرد

مرغ جانم یاد از ویرانه کرد

داد بر گل های گلزار بهشت

جای در ویرانه دست سرنوشت

بود در جمع اسیران دختری

آسمان معرفت را اختری

از قدوم آل عصمت آن زمین

شد زیارتگاه جبریل امین

بود در جمع اسیران دختری

کوثر ختم رسل را گوهری

غنچه ای مانند گل پرپر شده

شاخه یاسی که نیلوفر شده

روی گرد آلوده ، ماهی دلگشا

دستهای بسته اش مشگل گشا

کودکی نه باب حاجات همه

دختری نه یک مدینه فاطمه

گیسوی او آسمان را تار و پود

صورت او زرد و گلگون و کبود

دامنش توحید را تفسیر بود

پاک مثل آیه تطهیر بود

از خم گیسوی در هم ریخته

گرد غم بر فرق عالم ریخته

در مدینه صورتی چون یاس داشت

جا به روی شانه عباس داشت

رخ گل زهرا نمای اهل بیت

غرق در گلبوسه های اهل بیت

شِکر از لب های شیرینش خجل

شانه از گیسوی خونینش خجل

دیدگانش داده در شام خراب

لاله های وحی را با اشک ، آب

در فراق باب هر شب سوخته

الله الله مثل زینب سوخته

شامیان سنگدل سنگش زدند

بر دل از زخم زبان چنگش زدند

رقیه در اصل از واژه ارتقاء به معنی «صعود به طرف بالا و ترقی» است. نخستین کسی که در اسلام این نام را داشت یکی از دختران هاشم(جد دوم پیامبر) و عمه پیامبر خدا (ص) بوده است. پس از ان یکی از دختران امیر المومنین علیه السلام نیز رقیه نام داشت که به همسری حضرت مسلم بن عقیل درامد. و در میان دختران سایر ائمه علیهم السلام نیز این نام بارها به چشم می خورد.

در این میان حسین علیه السلام نیز دختری به نام رقیه داشت. که در واقعه عاشورا این پاره تن حسین سه چهار و در برخی از روایات پنج یا ۷ ساله ذکر شده است. اما مشهور روایات ۳ ساله ذکر کرده اند......

در میان بنی هاشم رسم بر این بود که شهادت پدران را از فرزندان خردسال پنهان می داشتند و می گفتند پدرانتان به سفر رفته اند؛ 

پس از عاشورا، زنان خاندان نبوت هم با کودکان خرد سال شهدای کربلا چنین گفتند تا این که یزید آنان را به سرای خویش درآورد........

حسین علیه السلام دختری سه ساله به نام رقیه داشت. نازدانه حسین شبی از خواب برخواست و با حالتی پریشان گفت: پدرم کجاست که من اکنون او را در خواب دیدم. چون زنان این سخن را شنیدند گریستند و صدای شیون برخاست و یزید بیدار شد و پرسید چه خبر است؟ مأموران بررسی کردند و ماجرا را برای یزید گفتند. گفتند دختر سه ساله حسین است که سراغ پدر را میگیرد.........

 یزید گفت: سر پدرش را نزد او ببرید. آن سر مقدس را در زیر پوشش قرار داده و در برابرش نهادند

 دردانه پرسید: این چیست عمه؟ من که غذا نخواسته بودم.

ملعونان گفتند: سر پدرت حسین است. پرده طبق را کنار زد و سر بریده بابا را در دامن نهاد و می گفت: «چه کسی تو را به خون خضاب کرده است ای پدر؟ چه کسی رگ گلوی تو را بریده است ای پدر؟ چه کسی مرا به این کوچکی یتیم کرده است پدر؟ پس از تو به چه کسی امیدوار باشیم ای پدر؟ این دختر یتیم را چه کسی بزرگ کند؟ ای کاش من فدایت شده بودم، ای کاش من نابینا شده بودم! ای کاش من در خاک آرمیده بودم و محاسن به خون خضاب شده تو را نمی دیدم.

دردانه حسین برای پدرش رنجهای سفر و جفای کوفیان را باز خواند. از سیلی خوردن عمه اش گفت.... از پاهای تاول زده بچه ها.... از شلاق زدنهای پی در پی...... از بدن کبود شده اش برای پدر گفت....... با دستان کوچکش موهای غبار الود پدر را شانه میزد و رنجهای سفر و دوری بابا را به پدر میگفت...........

 آن گاه لب کوچک خود را بر لبهای خشکیده پدر نهاد و گریه شدیدی کرد و از هوش رفت. هر چه تلاش کردند به هوش نیامد و او در ۵ صفر در همان خرابه های شام به شهادت رسید و مدفنش در همان خرابه است

السلام علیک یا اباعبدالله  سیدی و مولا به ابی انت و امی  لک الفدا

 به مناسبت شهادت نازدانه اباعبدالله حضرت رقیه (س) هیئت محترم مکتب الحسین (ع) مجلس ماتمی طبق سنوات گذشته برگزار مینماید

قرائت کلام الله مجید و زیارت عاشورا و حدیث شریف کساء

ذکر مصیبت توسط :     ذاکر بین الحرمین کربلایی نریمان پناهی

                                         و دیگر مداحان اهل بیت

زمان : جمعه ۱۱/۱۱/۸۷ شروع مراسم از ساعت ۳۰/۱۹

آدرس : خیابان قلعه مرغی کوچه نجفی حسینیه محزون اباالفضل (ع)

التماس دعا

یا علی مدد