تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى		شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى
اشـارتـى ز بـيـكران روشنى		كـه از ديـار بى نشان رسيده اى
سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه		ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى
بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو		امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى
گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى		كـه در دلـم بـهـار آفريده اى
تـو قـلب عاشقان هر زمانه را		بـه لـطف و بخششت خريده اى
تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا		ز هرچه غير اوست دل بريده اى
زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات		چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى
مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا		غريـب آشـنـا! تو برگزيـده اى
ز سـاغـر كرامـت مـحمـدى		زلال نـور مـعـرفت چشيده اى
ز بـاغهـاى بـى زوال سرمدى		سـبدسـبد گـل حضور چيده اى
دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى		چـه عـاشقانه از قفس پريده اى!
بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم		ز عـشق تو كه روشناى ديده اى
بـه شـام غـربـت سياه عالمى		طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى

از سخنان گوهر بار حضرت علی بن موسی الرضا(ع):

عليكم بالقصد فى الغنى و الفقر, و البر من القليل و الكثير. فان الله تبارك و تعالـى يعظم شقة التـمرة حتـى يـاتـى يـوم القيمة كجبل احـد.
بر شما باد به ميانه روى در فقـر و ثروت, ونيكى كردن چه كم و چه زياد, زيرا خـداوند متعال در روز قيامت يك نصفه خرما را چنان بزرگ نمايـد كه ماننـد كـوه احد باشد.

تزاوروا تحـابـوا و تصـافحـوا و لا تحـاشمـوا.
به ديدن يكديگر رويد تا يكديگر را دوست داشته باشيد و دست يكديگر را بفشاريد و به هم خشم نگيريد.

عليكـم فى اموركـم بالكتمان فـى امور الدين و الدنيا فانه روى (( ان الاذاعه كفر)) و روى (المذيع و القاتل شريكان) و روى (ما تكتمه مـن عدوك فلا يقف عليه وليك).
بـر شمـا بـاد به راز پـوشـى در كـارهـاتـان در امـور ديـن و دنيـا. روايت شده كه (افشاگرى كفر است) و روايت شده (( كسى كه افشاى اسرار مـى كند با قاتل شـريك است)) و روايت شـده كه (( هـر چه از دشمـن پنهان مـى دارى , دوست تو هم بر آن آگاهى نيابد)).

لا يعدم المـرء دائرة السـوء مع نكث الصفقة , و لا يعدم تعجيل العقــ وبه مع ادراء البغى .
آدمى نمى تـواند از گردابهاى گرفتارى با پيمان شكنى رهايى يابد, و از چنگال عقـوبت رهـايـى نـدارد كسـى كه بـا حيله به ستمگـرى مـى پــ ردازد.

اصحب السلطان بـالحذر, و الصـديق بـالتـواضع, و العدو بـالتحـــرز و العامة بالبشـر.
با سلطان و زمامـدار با تـرس و احتياط همراهى كن , و با دوست با تواضع و با دشمـن بـا احتيـاط, و بـا مـردم بـا روى خـوش .

من رضى عن الله تعالى بالقليل من الرزق رضى الله منه بالقليل من العمل.
هر كـس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد, خداوند از عمل كم او راضى باشد.

العقل حباء مـن الله, والادب كلفة فمن تكلف الادب قدر عليه, و مـن تكلف العقل لـم يزدد بذلك الا جهلا.
عقل , عطيه و بخششى است از جانب خدا, و ادب داشتن, تحمل يك مشقت است, و هر كـس با زحمت ادب را نگهدارد, قادر بر آن مى شود, اما هر كه به زحمت بخواهد عقل را به دست آورد جز بـر جهل او افزوده نمـى شود.

ان الذى يطلب من فضل يكف به عياله اعظم اجرا من المجاهد فى سبيل الله.
براستى كسى كه در پى افزايش رزق و روزى است تا با آن خانواده خود را اداره كنـد, پـاداشـش از مجـاهـد در راه خـدا بيشتر است.

خمـس مـن لـم تكـن فيه فلاتـرجـوه لشـى ء مـن الـدنيـا و الاخـرة: من لم تعرف الوثاقة فى ارومته, و الكرم فى طباعه, والرصانة فى خلقه, والنبل فى نفسه و المخافة لربه.
پنج چيز است كه در هر كس نباشد اميد چيزى از دنيا و آخرت به او نداشته باش:
1 ـ كسى كه در نهادش اعتماد نبينى .
2 ـ و كسى كه در سرشتـش كرم نيابـى ,
3 ـ و كسـى كه در آفرينشـش استـوارى نبينى ,
4 ـ و كسى كه در نفسش نجابت نيابى ,
5 ـ و كسى كه از خدايش ترسناك نباشد.

مـا التقت فئتـان قط الا نصـر اعظمهمـا عفـوا.
گروه با هم رو به رو نمى شوند , مگر اين كه نصرت و پيروزى با گروهى است كه عفو و بخشش بيشترى داشته باشد.

لاتدعوا العمـل الصالـح و الاجتهاد فى العبادة اتكالا على حب آل محمد (ص) و لا تدعوا حب آل محمـد(ص) لامرهـم اتكـالا علـى العبـادة فـانـه لايقـبل احـدهـمـا دون الاخر.
مبادا اعمال نيك را به اتكاى دوستى آل محمد(ص) رها كنيد, مبادا دوستى آل محمد(ص) را به اتكاى اعمال صالح از دست بدهيد, زيرا هيچ كدام از ايـن دو , به تنهايى پذيرفته نمى شود.